digitalkarma_parusa

Ang buhay…ang ating buhay ay mahahalintulad ko sa araw araw nating paglalakad…malayo, nakakapagod, pero masaya…marami ang nakaka apekto sa ating paglalakad…andyan ang lupang iyong nilalakaran, ang panahon habang tayo’y naglalakad at ang mga taong ating nakakasalamuha. Minsan nagmamadali tayo maglakad na hindi na natin namamalayan ang mga nangyayari sa paligid…minsan nama’y napaka bagal natin na hindi tayo makausad-usad sa patutunguhan natin.

May mga daanang lubak na kung saan tayo’y nadadapa o natatapilok…pero dahil dito tayo’y natututo na maging maingat sa ating dinaraanan. Kung minsan naman, maaraw at napakainit, maulap at maulan, at minsan ay tama lang…pero sa mga panahon na to, kung tayo’y may kasama sa paglalakad ay di na natin ito napupuna at tayo’y nagpapasalamat na sila’y andyan. Minsan nama’y tayo;y naliligaw ng landas, at imbis na dumertso sa ating patutunguhan ay kung saan-saan pa tayo pumupunta kung kaya’t hindi tayo makarating agad sa ating patutunguhan, hindi natin ito agad napupuna, pero pag dumating ang oras na ika’y mapagod na, dun mo lamang mapapagtanto na teka asan na ba ako at anung ginagawa ko dito? Hanngat may oras pa para humanap ng tamang daan patungo sa iyong patutunguhan , dapat ay simulan na bago pa tuluyang maligaw at mapag iwanan ng panahon. Minsan naman sa kakamadali natin, tayo’y naghahanap ng landas kung saan tayo’y makakarating na mabilis ngunit dahil dito maraming mga pagkakataon ang ating nalalagpasan, mga pagkakataon na minsan lang dumating sating buhay na kahit anung pilit nating balikan ay di na maari dahil nalagpasan na natin ito.

Minsan masyado nakatuon ang ating atensyon sa paglalakad na minsan di natin nabibigyan ng pansin o halaga ang mga tao sating paligid...andiyan sila para tayo’y gabayan o samahan, may mga darating para tayo’y samahan sa ating paglalakbay at meron din namang lumilisan…merong nagpapasaya satin at meron din namang mga nanakit…kung sakali, kung sakali lamang na may makasama ka na sa palagay mo’y sya ang taong gusto mong makasama sa paglalakad habang buhay, wag mo na tong pakawalaan dahil minsan lang dumating ang mga ganitong klase ng tao…kung minsan naman meron tayong kasama sating paglalakad na akala mo ay sya na nga at dahil dito hindi mo na napapansin ang iba o kaya nama’y meron kang makikita at gusto mo syang sabayan ngunit hindi na pwede dahil siya’y may kasama nang iba. dahil dito, tayo’y natututo kung panu makitungo sa iba’t ibang klase ng tao, kung panu natin sila pakikisamahan at kung panu pumili ng tama.

Ang buhay…ang ating buhay…walang kasiguraduhan, pero kung tayo’y mag-iisip ng maiigi at magtiwala sa Kanya, kahit saan man tayo patungo siguradong makakarating tayo ng ligtas at masaya sa ating patutunguhan. “Keep walking” ika nga ni Johnnie Walker…